Stare miasto w Xanten

Stare miasto w Xanten

Fortyfikac je miejskie (Stadtbefcstigung) częściowo przetrwały i do tej pory wyznaczają granice miasta od północy i wschodu. Góruje nad nimi kilkanaście wież (sporo zamieniono na luksusowe mieszkania), największa wśród nich to Klever Tor, której podwójna brama stanowiła północno-wschodni wjazd do miasla. Kawałek dalej przy tej samej ulicy Nordwall, inna wieża doznała bardziej radykalnej modyfikacji – w XVII! w. zamieniono ją na wiatrak. Obok niej przebiega Bruckslrasse, najlepiej zachowana ze wszystkich zabytkowych ulic.

Pomiędzy wieżą-wialrakiem a rynkiem wznoszą się mury katedry zamknięte w granicach niewielkiego placyku. Zwany jest on z łacińska „Immunitetem”, gdyż dawnymi czasy posiadał przywilej wyłączający go spod praw świeckich oraz podatków. Na ograniczonej przestrzeni nadal panuje atmosfera pozaziemskiego spokoju, ale tylko w określonych porach dnia, bowiem plac służy także jako dziedziniec szkolny. Gdy spojrzeć z daleka, potężna fasada dominuje w pejzażu miejskim: stanowi ona jedyna, część romańskiej katedry, która pozostała nietknięta w okresie przebudowy całej świątyni w stylu gotyckim pod koniec XIII w. Kolejni budowniczowie zmieniali ją po trosze aż do 1525 r. – w owym czasie wieżę znacznie podniesiono. Warto przejść się na tyły katedry, by obejrzeć polichromowany, XV-wieczny posąg jej patrona, św. Wiktora. Domeną wiary raczej niż faktów naukowo sprawdzonych pozostaje kwestia, czy jeden ze starych grobów, odnalezionych podczas prac wykopaliskowych w krypcie na początku XX w„ kryje w sobie rzeczywiście szczątki świętego. Pięcionawowe wnętrze stwarza izadką okazję odczucia autentycznej atmosfery średniowiecznej świątyni dzięki niezwykłemu bogactwu i różnorodności zachowanych szczegółów – wyraziste kolumnowe posągi świętych, tęcza, stalle chóru. Podwójna Madonna, witraże w oknach i mnóstwo ołtarzy. Na szczególną uwagę zasługują cztery rzeźbione i pokryte malowidłami, późnogotyckic, skrzydłowe ołtarze w nawach bocznych (jeden z Antwerpii, a trzy z pobliskiego Kalkar). Najpiękniejszy z nich widnieje po stronie południowej, zostały na nim wyobrażone sceny z Życia Najświętszej Marii Panny zawarte w kompozycji DnewaJessego Henrika Douvemiana. Ten sam rzeźbiarz wykonał relikwiarzowe popiersia umieszczone w ołtarzu głównym obok przechowywanego tu Xll-wiecznego relikwiarza św. Wiktora.

W południowo-zachodnim narożniku placu mieści się Muzeum Regionalne (Regionalmuseum: wl.-pt. 9.00/10.00-17.ÜÜ, sb. i nd. 11.00-18.00: 3 DM), spełniające rolę magazynu katedry. Skarby przechowywane są w przyziemiu, inne dzieła sztuki, których akurat nigdzie się nie eksponuje, znajdują się na parterze. IVUizeum posiada także pokaźne zbiory z dziedziny archeologii i lokalnej historii, lecz trzeba zaznaczyć, że wystawę zorganizowano z przesadnym dydaktyzmem, zaś najcenniejsze znaleziska z miejscowych wykopalisk zagarnęło muzeum macierzyste w Bonn. Stąd można się udać w’ stronę rynku: otaczające go kamienice prezentują style od gotyku po rokoko. U przeciwległego końca placu należy skręcić w lewo, w ulicę Karthaus, zawdzięczającą swą nazwę barokowemu budynkowi, którego charakterystyczna fasada wyróżnia się spośród rzędu innych domów. Wędrówkę należy kontynuować wzdłuż Rheinstrasse.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>