Paderborn

Paderborn

PADERBORN, miasto katedralne i handlowe, leży ok. 30 km na wschód od Lippstad), w miejscu, gdzie Nizina Północnoniemiecka przechodzi w Las Teutoburski. Paderborn posiada bardzo specjalny charakter, pełne jest najrozmaitszych atrakcji archeologicznych i artystycznych. Słynie też dzięki osobliwości geologicznej, od której wywiedziono nazwę miasta – „Źródło Padru” Padcr to najkrótsza rzeka w Niemczech, licząca zaledwie cztery kilometry długości, wypływa z ziemi w parku położonym w samym sercu Paderborn. Tworzy ją ponad dwieście ciepłych źródeł, których wody wyrzucane są na powierzchnię w tempie ponad 5 tysięcy litrów na sekundę. Źródła biorą początek w podziemnych strumieniach pasma Gór Egge (Eggegebirge: na wschód od miasta). Wydobywają się na wierzch z racji nagłej zmiany topografii terenu wiążącej się z przechodzeniem pogórza w nizinę, której gleba zawiera nieprzepuszczalną warstwę margla.

Park jest iście sielankowym zakątkiem i rzecz jasna, punktem wyjściowym do zwiedzania miasta. Roztacza się zeń najlepszy widok na dwa centralne kościoły Paderborn, były klasztor Abdinghnfo dwóch wieżach (na pierwszym planie) i masywną katedrę z jedną wieżą.

Podczas powo jennej odbudowy miasta natrafiono na fundamenty Pałacu Karolińskiego (Carolingian Kciserpfalz), niedaleko na północ od katedry. Przed wiekami stanowił on miejsce historycznych spotkań cesarza z papieżem (zob.ramka), Fundamenty spoczywały pod warstwą zgliszczy od lOOOr., gdy pałac spłonął w pożarze. W krótkim czasie obiekt, nad którym prace wykopaliskowe prowadzone były w latach sześćdziesiątych, stał się najbardziej interesującym terenem badań archeologicznych – odsłonię o ogromny plan kompleksu złożonego z dworu królewskiego, kościoła, klasztoru i dziedzińców. Odkryto również iron. używany niegdyś przez króla na wolnym powietrzu. Ustawiony jest obecnie pod północnym portalem katedry i można przyjrzeć mu sit: zaglądając przez szyby ochronne. Na tyłach siedziby Karola Wielkiego znaleziono szczątki Pałacu Ottona (Ottonian Keiserpfalz: wt.-nd. 10.00-18.00: 2 DM), zbudowanego niedługo po pożarze, zniszczonego również przez ogień w 1165 r. W tym wypadku podjęto kontrowersyjną decyzję o rekonstrukcji pierwotnego kształtu budowli. W 1976 r. pałac nabrał wreszcie widzialnych kształtów – pierwotne kamienne fragmenty dziwnie kontrastowały z dobudówką, stanowiącą efekt współczesnej rekonstrukcji. Obecnie mieści się lam Muzeum Archeologiczne, tęcz zainteresowanie zwiedzających koncentruje się przede wszystkim na samej budowli, ponieważ nigdzie nic zachowały się pałace zlej epoki. Poprzez przybudówkę wchodzi się do przedsionka: po prawej stronic znajduje się Ikenbergkapelle, dwukondygnacyjna kaplica, natomiast po lewej Wielki Dwór, zdecydowanie największa część kompleksu. Stojąca osobno, tuż obok wejścia, maleńka kaplica św. Bartłomieja (Barthołomauskapellc) jest jedynym autentycznym elementem dawnego pałacu. Jako pierwsza halowa konstrukcja wzniesiona w Niemczech, może być uważana za prototyp późniejszej, słynnej narodowej formy architektonicznej. Mimo ponurego wyglądu zewnętrznego posiada nader wytworne wnęlrze, które tworzy inspirowany stylem klasycznym układ trzech naw z okrągłymi kolumnami zwieńczonymi korynckimi kapitelami o kwietnej ornamentyce.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>