Minden i okolice cz. II

Dworzec główny leży po prawej stronie rzeki – to, że znajduje się dobrych 20 minut drogi od miasta tłumaczy fakt, iż budowano go jako fragment pruskich fortyfikacji. Wraz z trzema niewielkimi fortami, zgrupowanymi półkoliście, jest jedną z rzadkich pozostałości tamtej epoki, jako że obywatele tutejsi podzielali niechęć Heinego do cytadeli (wyrażoną w jednym z jego wierszy) i rozebrali ją tak szybko, jak to tylko było możliwe po oficjalnym uznaniu warowni za niepotrzebną.

Nad starym miastem góruje katedra z masywnym frontonem zachodnim i dodatkowymi dwiema wieżami, które przywarły do centralnej dzwonnicy o surowym, romańskim kształcie. Gmach posiada formę kościoła halowego we wczesnym, czysto gotyckim stylu z końca XIII w. Świątynia jest bardzo jasna i przestronna dzięki ogromnym oknom ozdobionym niezwykle kunszotwnymi maswerkami. Na ścianie transeptu południowego widnieje fryz z apostołami, pozostałość dawnej, romańskiej tęczy. Z tegoż okresu pochodzi Krucyfiks Mindeński z brązu, najcenniejszy skarb katedry. W katedrze znajduje się kopia, oryginał przechowywany jest w Skarbcu Katedralnym w Haus am Dom, naprzeciwko świątyni (Domschatz: wt., czw., sb. i nd. 10.00-12.00, śr. i pt. 15.00-17.00: bezpł.).

Katedra przylega do rynku miejskiego z ulokowanym w jego północnej części ratuszem. Dolne piętro wraz z okolonym krużgankami przejściem pochodzi z tej samej epoki co katedra, górne piętro powstało w okresie późnego renesansu. Schody pod górę prowadzą z rynku do najlepiej zachowanej dzielnicy staromiejskiej, skupionej wokół placu Martinikirchhof. Wznoszą się tam dwa budynki pruskiego garnizonu-Kornermagazin, gdzie składowano broń, oraz Martinihaus, który służył jako piekarnia. Obok widnieje Schwedensehiinke, używany przez wojska szwedzkie jako refektarz podczas wojny trzydziestoletniej. Kościół św. Marcina (St. Martini) to jedna z posępnych, poczerniałych ze starości świątyń parafialnych Minden z majestatycznym wnętrzem, kryjącym póżnogotykie stalle, renesansową ambonę i kulą w żelazie chrzcielnicę, a także przepiękne organy, pochodzące częściowo z XVI w.

Przy odchodzącej od placu Brüderstrasse mieści się Alte Münze, były dom zarządcy mennicy, dzisiaj – wbrew tradycji – zajmuje go grecka restauracja. Rzadki przykład romańskiej architektury świeckiej przetrwał, ponieważ w ciągu wieków poddawano go nieustannym przeróbkom, upiększając wedle aktualnej mody (gotycki schodkowy szczyt i renesansowe okno wykuszowe). Wokół placu wzniesiono mnóstwo rezydencji w charakterystycznym stylu renesansu wezerskiego: do najpiękniejszych należą domy przy Backerstrasse, Scham i Papenmarkt. Największa grupa zabytkowych kamienic stoi pr/v

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>