Kościół św. Piotra i Propsteikirche

Wewnętrzna obwodnica, której wszytkie części noszą nazwę z przyrostkiem „wali”, biegnie trasą Xlll-wiecznych fortyfikacji, nieistniejących już dziś granic średniowiecznego miasta. Z nalotów bombowych ocalał tylko mały skrawek tego terenu, nie dochował się jednak ani jeden świecki budynek z czasów hanzeatyckich. Przetrwały wojnę cztery kościoły miejskie i chociaż ich stan był opłakany, pieczołowicie przeprowadzona renowacja, trwająca do lat osiemdziesiątych, przywróciła im pierwotną postać. Wtopione w nowoczesne centrum stare ulice i place zachowały dawny układ. Ani jeden z kościołów nie jest dziełem sztuki, ale nagromadzone w nich skarby gotyckie w pełni uzasadniają wizytą w mieście.

Naprzeciwko głównego dworca kolejowego wznosi się kościół św. Piotra (Petrikirche, wl.-sb. 11.00-13.00 i 14,00-17.00), którego chlubą stanowi ogromny ołtarz z Antwerpii z ok. 1520 r. Po otwarciu skrzydeł tryptyku ukazują sią wyrzeźbione z wielką ekspresją sceny Mąki Pańskiej i Legendy Drzewa Krzyża Świętego: ogółem wyodrębnić można co najmniej 633 poslacie. Ołtarz otwierany jest w okresie pomiędzy jesienią a Zielonymi Świątkami, latem figury przesłania skromniejsze malowidło przedstawiające Życie Jezusa. Krótki spacer centralną arterią Dortmundu, Westenhellweg, doprowadzi do Propsteikirche, w czasach reformacji jedynej katolickiej świątyni w mieście. Główny ołtarz stanowi wielobarwny tryptyk z mniej więcej 1490 r., na którym westfalski malarz Derick Bacgert z pomocą syna Jana wyrzeźbił wiele najrozmaitszych postaci biblijnych. Święta Rodzina, Ukrzyżowanie i Pokkm Trzech Króli przedstawione zostały na tle wteż i iglic wieńczących budowle średniowiecznego Dortmundu. Są to najwcześniejsze znane ikonograf cznc przedstawienia miasta, świadectwa minionego splendoru.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>