DOLNA SAKSONIA

Dolna Saksonia (Niedersachsen) istnieje dopiero od roku 1946, powstał dzięki staraniom brytyjskich władz wojskowych. Jądrem nowej prowincji było dawne Królestwo Hanoweru, które w latach 1714-1837 było związane unią personalną z Wielką Brytanią, zaś w późniejszym okresie należało do Prus. Do niego dołączono suwerenne księstwa Brunszwik i Oldenburg oraz maleńkie, lecz niezależne dotąd księstwo Schaumburg-Lippe.

Mimo owej mozaikowatości oraz pewnych anomalii (Wschodnia Fryzja jest w dużym stopniu oddzielnym regionem, a Osnabrück przynależy właściwie Westfalii), tradycja i historia tych ziem pozwala wiązać je wspólną nazwą prowincji. W okresie Cesarstwa Rzymskiego i we wczesnym średniowieczu zamieszkiwały ją plemiona Sasów, ma zatem większe prawo do nazwy „Saksonia” niż określany od średniowiecza tym mianem region pozostający po wojnie w granicach byłej NRD, tworzący obecnie nowy kraj związkowy, Saksonię. Zgodnie z tradycyjnym podziałem Europy na protestancką Północ i katolickie Południe reformacja silnie zakorzeniła się na większości obszaru Dolnej Saksonii.

Pod względem geograficznym Dolna Saksonia jest wysoce zróżnicowana. W jej skład wchodzi duża część wybrzeża Niemiec, od którego w głąb lądu rozciąga się obszar płaskiego terenu, często położonego poniżej poziomu morza. Dalej na południe leży monotonna Nizina Pólnocnoniemiecka, która następnie przechodzi w Lüneburger Heide na wschodzie i w tereny górzyste na południu, obejmujące pagórkowaty obszar wokół rzeki Wezery i łagodne, lesiste zbocza Harzu,

Zadziwia fakt, iż Dolna Saksonia jest mało znana turystom spoza obszaru Niemiec – wszak przez lata łączyły ją kontakty handlowe i więzy dynastyczne z Wielką Brytanią. Co więcej, jedna z bardziej znanych postaci komicznych w literaturze, baron Münchhausen z saksońskiego Bodenwerder, stal się znany czytelnikom całego świata dzięki książce napisanej po angielsku. Inne, na pół legendarne postacie pochodzące z Dolnej Saksonii, to m.in. Szczurołap i Dyl Sowizdrzał (Till Eulen Spiegel). Region ten jest też jednym z dwóch, które Niemcy wiążą ze starą legendą o sabacie czarownic – Walpurgisnacht. Noc Walpurgi stała się częścią ogólnoeuropejskiej świadomości dzięki arcydziełom Goethego (11 część Fausta) i Tomasza Manna (Czarodziejska góra).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>